 
Hier vindt u korte verhalen en quotes van Lulu Wang.
Op 12 augustus 2009 schrijft Lulu Wang
naar aanleiding van het seminar over female leadership en female
entrepreneurship (20-10-09, Utrecht)
over
de bewustwording van vrouwen
Als Chinese weet ik niet beter dan dat de wereld pas in evenwicht is als yin
en yang in balans zijn. In de afgelopen duizenden jaren is dat niet het geval
geweest. Niet alleen doordat vooral mannen aan het roer hebben gestaan, maar
ook doordat ze de normen en waarden hebben vastgesteld die gebaseerd zijn op
hun kijk op de wereld en op hun merites.
Lees meer...
Op 6 juni 2009 schrijft Lulu Wang
een artikel
met als titel
Brief aan sommige westerse politici en media
Beste, Hieronder is wat bij mij opkwam toen ik gisteren naar
een tv-programma over de Dalai Lama keek. Als een eenvoudige
burger kan ik weinig betekenen voor het oplossen van de problemen
tussen landen en volkeren, maar mijn Chinese achtergrond
en verblijf in Nederland hebben mij één ding
geleerd: dialoog doet wonderen.
Lees meer...
Op 11 mei 2009 draagt Lulu Wang
een tekstje aan de bekende zanger Paul Michiels voor tijdens
de ochtenduitzending van Q-Muziek (België)
over
Paul Michiels
Lieve Paul, ik heb je maar één keer ontmoet. Dat was vorig jaar
tijdens een live radio interview bij de VRT. Vóór onze ontmoeting
had ik nooit van je gehoord. Het lag aan mij. Ik ben opgegroeid in China en sinds
mijn verblijf in Nederland zet ik nooit de radio aan. Het moment dat ik je zag,
dacht ik aan een cheeta. Niet alleen omdat 'Paul' in het Chinees 'cheeta' betekent,
maar ook omdat je op dit wilde dier leek: lenig, athletisch gebouwd en prachtig
om te zien.
Lees meer...
Op 12 maart 2009 schrijft Lulu
Wang voor de brochure van Operadagen Rotterdam een literaire
bijdrage
over
de Peking Opera
Lotusvingers
Mijn opa bezat in de jaren dertig van
de vorige eeuw een meelfabriek. Toen
de zaken slechter gingen moest hij een
paar kamers van zijn grote woning verhuren.
Een van de huurders was een riksjajongen, wiens vrouw voor de rijke lui waste
en streek. Hun dochtertje Yang – ‘Zonnig’ – was acht,
even oud als mijn moeder. Yang kwam maar eens per maand thuis omdat ze op een
school voor de Peking Opera zat. De meeste leerlingen waren of wezen of door
hun straatarme ouders aan de school verkocht. Kinderen van gegoede families zaten
er niet op.
Lees meer...
Op 4 december 2008 schrijft Lulu
Wang een gedichtje
over
het Sinterklaasfeest
Moge wereldvrede als pepernootjes op alle volkeren regenen
Moge harmonie door
de schoorsteen van elke woonwijk zakken
Moge recessie met de boot mee en onderweg
in de zee zinken
Lees meer...
Op 10 september 2008 schrijft Lulu
Wang een literaire bijdrage voor een openlucht tentoonstelling
in Hasselt, België
over
gastvrijheid
Lees meer...
In november 2008 schrijft Lulu Wang een artikel naar
aanleiding van een interview voor het eerste nummer van het tijdschrift Colour
Beautiful
over
haar leven in China en Nederland
“Eén van mijn eerste herinneringen aan China was het weekverblijf
waar mijn ouders mij op maandagochtend naartoe brachten. Op zaterdag, laat in
de middag, namen de juffen ons - rijen kinderen - mee naar het militaire terrein
waar onze vaders (en soms ook onze moeders) werkten. We moesten ons koest houden
op twintig meter afstand van de ingang van het terrein. Als één
van ons een stap dichter bij die ingang durfde te zetten, richtten de bewakers
meteen de loop van hun wapen op ons. Om ons rustig te houden, leerden de juffen
ons zingen: “Het konijn is wit, zijn ogen zijn rood, zijn oren zijn lang
en hij lust Chinese kool.”
Lees meer...
In augustus 2008 spreekt Lulu Wang
voor een TV programma van de VPRO een tekst in (illustratie
6, TV uitzending van VPRO)
over
De Olympische Spelen
Onze voorouders en Olympische helden Er was eens een jongeman die Kuafu heette.
Hij wilde zielsgraag sneller rennen dan de zon. Hij liep hard en hield het dagen,
maanden en jaren vol, maar het lukte hem niet om de zon voorbij te streven. Onderweg
hoorde hij mensen tegen elkaar fluisteren: 'Kijk naar die dwaas!' Kuafu trok
zich er niets van aan. Hij zette de wedstrijd voort, hijgde als een lekke blaasbalg
en zweette als een otter. Om zijn enorme dorst te lessen dronk hij een hele rivier
tussen twee bergen in Midden-China leeg, maar er bestond geen middel tegen zijn
vermoeidheid. Op een dag stortte hij in. Uit zijn lichaam ontsproot een uitgestrekt
bos.
Lees meer...
Op 4 juli 2008 schrijft Lulu Wang
een gastcolumn voor het tijdschrift Zin
over
Liefde in het Olympisch Dorp
Klapband
Mensen vragen me vaak wat de Olympische Spelen in Peking voor mij als Chinese
betekenen. Veel, maar dat heeft weinig te maken met de sporten die daar bedreven
worden. Nee, wedstrijdsport is niks voor mij. Het leven is al ingewikkeld genoeg,
vind ik, en ik wil niet nog eens als hobby met een ander wedijveren. Toch ben
ik blij dat Peking de Olympische Spelen organiseert. Want dan kunnen mijn landgenoten
een beetje meemaken wat ik in Nederland ervaren heb.
Lees meer...
In de zomer van 2008 schrijft Lulu
Wang een tekst
over
haar indrukken van Nederland
Het beeld dat ik van Nederland had voordat ik het kende. Ik dacht dat Nederland
vrijheid van meningsuiting kent, dat mensen rede belangrijker vinden dan traditie
en dat je vooruit kan gaan als je hard werkt.
Lees meer...
In april 2008 schrijft Lulu Wang
een open brief
met als titel
Laat mij trots zijn op het Westen
Eenentwintig jaar geleden liet ik mijn baan aan de Universiteit van Peking staan
en moest en zou lesgeven aan een hogeschool in Maastricht. Hemel en aarde heb
ik bewogen om het benodigde dertigtal stempels van de Chinese autoriteiten te
verkrijgen voor een uitreisvisum. Net als vele jonge Chinese intellectuelen snakte
ik naar de Westerse democratie, vrijheid van pers en meningsuiting.
Lees meer...
In februari 2008 schrijft Lulu
Wang een artikel voor de Belgische krant De Standaard
over
haar jeugd in China
Eerst bitterheid en dan zoetheid Toen ik klein was, aten mijn ouders en ik nooit
samen. Ze wachtten totdat ik vol zat dan werkten ze de restjes in een paar happen
naar binnen. Als een kind van vier zag ik hen op een dag gelijk met mij de eetstokjes
oppakken en rijst smullen, iets dat mij verbaasde. De hongersnood, die miljoenen
mensen het leven had gekost, was voorbij, legde vader mij uit, en nu hadden we
genoeg voedsel voor het hele gezin. Al had ik geen idee hoeveel een miljoen was,
ik voelde aan dat twintig keer daarvan een monsterlijk getal moest zijn.
Lees meer...
In 2008 schrijft Lulu Wang een
tekst in antwoord op vragen
over
Het lelietheater
Vroegrijp
De Culturele Revolutie heeft mij mentaal vroegrijp gemaakt, maar emotioneel heeft
ze mij juist belemmerd om te groeien, vrees ik. Hierover gaat een deel van mijn
negende boek, dat ik nu aan het schrijven ben.
Lees meer...
In 2007 schrijft Lulu Wang een
voorwoord voor de heruitgave van Het Witte Feest
over
de familieband
Mijn opa
Ik, Lulu Wang, hoor eigenlijk Lulu Yang te heten. Niet omdat ik mijn paspoort
vervalst heb, maar omdat mijn oma hertrouwd is. De stiefvader van mijn vader
had de achternaam Wang. Vanaf mijn geboorte tot heden heb ik geen enkele foto
van opa Yang gezien. Niemand in de familie praat graag over hem. Uit de flarden
informatie die ik in de loop der jaren hier en daar opving leid ik het volgende
af.
Lees meer...
In december 2007 schrijft Lulu
Wang voor het tijdschrift Nouveau een literaire bijdrage
over
Het jaar van de rat
De eerste keer
dat ik stal
Ik groeide op in een kinderweekverblijf. Het bed naast mij was dat van Liu - ‘het
zesde kind’. Haar jaszak stond bol van snoepgoed en als ze sliep ook haar
hoofdkussen - ze verborg daar haar zoete bezit. Op een avond wachtte ik tot ik
Liu hoorde snurken en rolde voorzichtig haar hoofd opzij. De buit betrof twee
gedroogde pruimen en een koekje met kokossmaak. Als twee bommen ontploften ze
in mijn mond - ik viel zowat flauw van genot.
Lees meer...
In augustus 2006 schrijft Lulu
Wang voor een blad een kort verhaal
over
tuinen
Literair tuinverhaal
Xion is een jongen, wacht even, een man. Want vorige week is hij achttien geworden.
Hij is lang – althans voor een Chinees –, breed en gespierd. Je zou
zeggen dat hij één bonk mannelijkheid is. Temeer omdat zijn naam ‘macho’ betekent.
Maar niets is minder waar. Hij wou dat hij een meisje, nee, een vrouw was. Dan
zou zijn vader, bekend om zijn neus én oog voor het vrouwelijk schoon,
hem wél een blik waardig keuren. Driehonderd en vijftig dagen van het
jaar woont Xiong samen met zijn moeder, in een kast van een huis onder de rook
van de Geurige Bergen, ten westen van Beijing.
Lees meer...
In 2006 schrijft Lulu Wang voor
het tijdschrift Elsevier een artikel
over
de gezondheidszorg
Betaald wachten
Ik heb niets te verbergen en wil best vertellen hoe jong ik ben: vierenveertig.
Volgens de Chinese jaartelling dan; volgens de Nederlandse ben ik welgeteld tweeënveertig.
Dit komt doordat wij ook het jaar dat wij in de buik van onze moeder kickboksten
mee laten tellen. Het tweede jaar dat er standaard bij komt is te danken aan
de Chinese Nieuwjaarsdag, waarop wij met z’n allen nog eens een jaartje
ouder zijn geworden.
Lees meer...
In de winter van 2004 stuurt Lulu
Wang per e-mail haar lezers, familie, vrienden en kennissen
een kerstgroet toe
Mijn zeventiende kerst in Nederland
Van de vele cultuurshocks die ik in de loop der jaren heb mogen beleven is een
die van het weer, of beter gezegd, de manier waarop Nederlanders over het weer
praten. Ik herinner me nog waar en wanneer het was. De zomer van 1988. Ik stond
in een Limburgse cadeaushop ansichtkaarten uit te zoeken. Voor mijn ouders. Vader
zwaaide mij uit in 1986 op het Beijingse vliegveld: 'Kom niet meer terug, Lulu.
Mis ons niet!' Tranen maakten cirkeltjes in mijn ogen. Ik begreep precies wat
hij bedoelde.
Lees meer...
Op 1 december 2002 stuurt Lulu Wang per e-mail haar lezers, familie, vrienden
en kennissen een Sinterklaascadeau in de vorm van een kort verhaal toe
Keukengod,
een Chinese collega van Sinterklaas
Toen ik net in Nederland kwam, zestien jaar
geleden, trof ik in de V&D van Maastricht een bejaarde clown aan. Hij droeg
een sneeuwwitte baard en een tomaatrode jurk met eronder een kanten onderrok.
Ik schaarde me achter drommen opgewonden kinderen en staarde, net als zij, met
mijn mond uitgeklapt naar wat die oude heer in zijn schild voerde. Hij nodigde
een jongetje in de voorste rij uit en bood hem zijn schoot aan. Het kind straalde
alsof hij een lot uit de loterij had getrokken en schudde hevig met zijn hoofd
toen de bejaarde meneer vroeg of hij in het afgelopen jaar stout was geweest.
Mijn hart trok zich samen: ik had nog niet het land van de keukengod verlaten
of ik was beland in het koningrijk van… achteraf hoorde ik dat het Sinterklaas
betrof.
Lees meer...
In de winter van 2000 schrijft Lulu Wang ter viering van het kerstfeest
Mijn eerste kerst in Nederland
Het was in Maastricht en het begon met Sinterklaas, die ik voor de kerstman aanzag.
Voor mij was het dezelfde witte reus die in 1985 tijdens het kerstfeest van de
Universiteit van Peking uitriep: “Ik ben net met de slee uit Lapland gekomen!” Wij
studenten Engels slikten uit plaatsvervangende schaamte onze zonnebloempitten
ongekauwd door: hoe kreeg die Amerikaan het voor elkaar zulke ongegeneerd kinderachtige
onzin te verkondigen?
Lees meer...
De foto's in dit deel van de site zijn gemaakt door:
Lisette Zoete (foto waterlelie)
Solange Roosen (foto's over gastvrijheid)
Freddy Jans, www.zonezero.be
- van een Chinese jongen en een Chinees meisje
- van een rij werknemers toegesproken door hun manager (een ochtendritueel)
De rest van de foto's zijn gemaakt door familie en vrienden van Lulu
|
